Τοσίτσα- Πατήσια 22.40, ένα πάζλ συναισθημάτων

22.40 κι ο κύριος Χ περιμένει το τρόλεϊ στην στάση της Τοσίτσα. Γνωστό καχύποπτο βλέμμα κι ανεπτυγμένη περιφερειακή όραση για να έχει πλήρη έλεγχο του τι γίνεται γύρω του και ποιος τον πλησιάζει. Λίγα λεπτά αργότερα αρχίζει να παρατηρεί τους ανθρώπους, τους μορφασμούς, τα νεύματα των τοξικομανών δίπλα του. Όλα γίνονται τόσο φυσικά, άνετα και ξεκάθαρα για τα μάτια του παρατηρητή: Ο ένας πουλά, ο άλλος αγοράζει. Ο ένας κυνηγά ή τσακώνεται με τον άλλο για λόγο που ούτε κι ο ίδιος μπορεί να συνειδητοποιήσει στην κατάσταση που βρίσκεται. Άλλος σταματά με το αμάξι του επί της 28ης Οκτωβρίου, κατεβαίνει, έρχεται προς τη στάση και χάνεται στο πλήθος των τοξικομανών. 3 λεπτά αργότερα εμφανίζεται ξανά, μπαίνει στο αμάξι του και φεύγει. Ένας αφρικανικής καταγωγής γνέφει με το κεφάλι σε έναν «περαστικό», ακουμπούν τα χέρια τους στιγμιαία και συνεχίζουν τις πορείες τους. Ένας ποδηλάτης έρχεται καταπάνω στον κύριο Χ. Εκείνος κάνει στην άκρη τρομαγμένος κι ο ποδηλάτης αφού πάρει αυτό που θέλει….. φεύγει προς άλλη κατεύθυνση. Μια γυναίκα καθισμένη στο πεζούλι, πίσω από το περίπτερο, υπό επήρεια, παραμιλάει, φωνάζει, αγκομαχά, κλαίει ανά διαστήματα. Μια φιγούρα με βάθος ενός ολόκληρου κόσμου μέσα της: πονάει;; καταλαβαίνει τι της συμβαίνει και τι κάνει στον εαυτό της και γι’ αυτό κλαίει;; θυμάται κάποιο δικό της πρόσωπο, του οποίου επαναλαμβάνει το όνομα και αυτό της φέρνει δάκρυα στα μάτια;; κάτι από όλα αυτά ή τίποτα;; Ο κύριος Χ νιώθει σαν παρακολουθεί δρώμενο πεζοδρομίου και σιγά σιγά προχωρά προς τους «νορμάλ» που περιμένουν μαζί του στη στάση και έχουν μαζευτεί όλοι κοντά ο ένας με τον άλλο, νιώθοντας έτσι την ασφάλεια της ομάδας-μάζας. Ένα περιπολικό εμφανίζεται μπροστά τους σαν να κάνει πασαρέλα και απλώς τους προσπερνά. Ο κύριος Χ έχει αντιληφθεί τόσα πράγματα να γίνονται πλάι του κι όλοι οι άλλοι στέκονται αδιάφοροι. Ένα χαμόγελο αρχίζει να σχηματίζεται στο πρόσωπο του για τη μαγεία της παρατήρησης, αλλά το πνίγει, όταν σκέφτεται και το περιεχόμενο αυτών που παρατήρησε…… Πικρά, έντονα, δύσκολα, ωμά, επαναλαμβανόμενα!! Έρχεται το τρόλεϊ. Δεν ξέρει αν θέλει να μπει ή όχι. Μπαίνει κρατώντας σταυρωτά με τα χέρια του τις τσέπες του σακακιού του. Διανύοντας μόλις λίγα μέτρα το τρόλεϊ, ξεκινά μέσα στο πλήθος αφρικανών, πακιστανών, συρίων κι άλλων εθνικοτήτων μια «ελληνική» φωνή που τα βάζει με έναν από αυτούς: «Άμα δεν σας αρέσει εδώ, να πάτε στη χώρα σας! Από μας ζείτε». «Η ευρωπαϊκή ένωση πληρώνει για τα άσυλα προσφύγων, όχι εσείς, κυρία!» απάντησε ο αλλοδαπός. «Η χώρα δεν ανήκει σε μας. Μόνο ο εαυτός μας μάς ανήκει!» είπε ξεσπαθώνοντας μια «ελληνική» κυρία στην πρώτη. Ο κύριος Χ παρακολουθεί το πλυντήριο απόψεων που εξελίσσεται μπροστά του, περιμένοντας να δει που θα καταλήξει. Προβληματισμένος, σκεπτικός: «Μήπως η ελπίδα για ζωή είναι ανάμεσα μας;; όλα τα βλέπουμε μαύρα κι ονειρευόμαστε κάτι ειδυλλιακό, εξιδανικευμένο που βρίσκεται κάπου μακριά. Αυτό μας τροφοδοτεί τις ελπίδες για ζωή και για προσπάθεια. Η ιδέα ότι θα αποδράσουμε και θα πάμε εκεί. Μα το «εκεί» είναι εδώ! Μέσα σε αυτόν τον τόπο και το περιβάλλον θα ζήσουμε, θα ελπίσουμε, θα ξαναγεννηθούμε, θα ξαναονειρευτούμε….. Η αισιοδοξία είναι μασκαρεμένη δίπλα μας και περιμένει να τη βρούμε και της πετάξουμε τη μάσκα κάτω……!!!»
23.16: Ο κύριος Χ κατεβαίνει στη στάση του.

without you.....

Νιώθω ηλίθιος που κάθομαι και περιμένω ένα και μόνο μέιλ σου!! Μάλλον εθίστηκα γρήγορα κι απότομα στην ύπαρξή σου, στη μυρωδιά σου! Θα κάτσω κανα 2ωρο ακόμα μήπως αλλάξεις γνώμη, μήπως δεν έχεις τι να γράψεις, μήπως το σκέφτεσαι…….ίσως δεν σου άφησα πολύ χρόνο και σε πίεσα και πήρες λάθος απόφαση! Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι αυτό! Πιέστηκες,ε;;; Συγγνώμη! Να, έχεις χρόνο….σκέψου το!


Έχει παέι 4! Το σκέφτεσαι ακόμα;;;
Σ’ έχει πάρει ο ύπνος! Δεν μου απαντάς ούτε στο μήνυμα στο κινητό! Τι περιμένω τότε;;; Κοιμάσαι. Αδιαφορείς! Κι εγώ……δικαιολογώ ακόμα τους λόγους σου…..κατηγορώντας εμένα…..Γιατί;;;
Σε παρακαλώ, στείλε μου! Έστω κι αύριο! Νοιάξου με! Σκέψου με, έστω……έστω κι αύριο…..Σ’ αγαπάω!
Έφυγες,ε;;; Μάλλον! Δεν υπάρχει γυρισμός κι εγώ απλώς παραληρώ,ε;;; Επίτρεψε μου να κρατήσω το κερί με…τη φλόγα μας αναμμένο…..για απόψε μόνο, για συντροφιά μόνο! Για απόψε μόνο, το υπόσχομαι……
Αντίο! Καλόν ύπνο!.............................................

Σκοπός γράφων…..

Στης σκοπιάς μου το μαράζι,
είδα κάποια που σου μοιάζει.
Έλα δω που σου φωνάζω,
Δεν μ’ ακούς, πόσο τρομάζω.

Θα ‘θελα να ζήσω πάλι απ’ την αρχή
Θα ‘θελα να νιώσω την κάθε στιγμή,
Να σε πιάσω, να σ’ αγγίξω, δυνατά να σε φιλήσω
Να σε σφίξω, να σ’ αγγίξω, τ’ άρωμά σου να μυρίσω.

Στου βραδιού μου το εξπρές,
σ’ αναζήτησα και χτές, τι να κάνω;
Έλα πάλι, σ’ αγαπάω
Όλη νύχτα τραγουδάω, σ’ αγαπάω.

Θα ‘μενα ν’ ακούσω τη δική σου τη φωνή
Θα ‘μενα να γίνω η δική σου η ζωή.
Να σε πιάσω, να σ’ αγγίξω, στο κορμί μου να σε κρύψω
Κι αν πονέσω, να σ’ αφήσω κι έτσι να ξαναδακρύσω.

Στης νυχτιάς μου το χαλάζι,
Είδα κάποια που σου μοιάζει.

¨Έλα μόνο αν το θες…..

- - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -

Γι’ άλλη μια νύχτα, τη σκοπιά μου καρτερώ,
για να ‘σαι εκεί και να σε ξαναδώ.
Θα με κυκλώσει πάλι το ημίφως
Σαν οπτασία θα ‘ρθεις μήπως;
Έλα και γίνε συντροφιά
Στη μοναξιά παρηγοριά.

Πες στην καρδιά μου εσύ το σύνθημα
Κι ευθύς θα ‘κουσεις παρασύνθημα
Ν’ αναγνωρίσω πως υπάρχεις
Μες στη ζωή μου θέλω νά μπεις.

Παρουσιάσου κι ετοιμάσου για ό,τι έχεις υποσχεθεί,
Παρουσιάσου και για φαντάσου να ‘μαι ό,τι έχεις ονειρευτεί.

Ο Ηθοποιός της διδασκαλίας !!

Σπεύδοντας να βγάλει κάποιος αμέσως ένα συμπέρασμα, διαβάζει και καταλαβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: ο δάσκαλος για τους ηθοποιούς! Το νόημα εδώ όμως είναι εντελώς αντίθετο από αυτό! Κάθε είδους διδασκαλία.....κρύβει στοιχεία δραματικά, θεατρικά!! Το "ιδανικό" μάθημα δεν γίνεται με τους συνήθεις όρους. Όταν ο δάσκαλος δει με άλλο μάτι αυτό που κάνει, τότε καταλήγει στην εξής σύμβαση !!!
Ο δάσκαλος είναι ο Ηθοποιός σε ένα από τα πιο δύσκολα είδη του θεάτρου, αυτό του μονολόγου! Με την κάθε φράση του πρέπει να κεντρίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή και συγχρόνως να μεταδίδει ξεκάθαρες τις ιδέες και τις θεωρήσεις που οφείλει στο Κοινό- μαθητές! Το "Κοινό" όμως είναι όπως πάντα απαιτητικό, δύσκολο κι εκφράζει με τον τρόπο του κάθε φορά τις αμφιβολίες του. Ο "Ηθοποιός" οφείλει να αντέξει πάνω στη Σκηνή - έδρα και να δείξει ότι δεν πτοείται Με επιμονή, σθένος κι υπομονή συνεχίζει το Έργο - μάθημα του ως το τέλος μοχθώντας όλο και πιο πολύ!! Η χρήση των κατάλληλων κινήσεων του σώματος και των χεριών ,καθώς και η συνεχής αλλαγή του ηχοχρώματος και του επιτονισμού στις φράσεις είναι τα δυο πιο ισχυρά όπλα για να κατακτήσει το εκάστοτε Κοινό του! Ο δάσκαλος-ηθοποιός παρασέρνει τους μαθητές-κοινό σε αυτή την ψευδαίσθηση που έχει κτίσει και τα αποτελέσματα μπορούν να 'ναι.....κάθε είδους: απογοητευτικά/ εκπληκτικά/αδιάφορα κτλ....όπως και σε κάθε παράσταση!! Ο καθείς από το κοινό έχει τη δική του άποψη για αυτό που παρακολούθησε κι έτσι κρίνει αν αξίζει ή όχι! Ο Ηθοποιός- δάσκαλος είναι κουρασμένος μετά από την παράσταση-μάθημα του, αν και μόνο αν ήταν αληθινός! Αν έδωσε την ψυχή του! Αν ένιωθε ό,τι έλεγε και δεν "υποκρινόταν"!!
Έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ένας δάσκαλος τη δουλειά του! Μόνο έτσι προάγει το μάθημα και το επίπεδο της διδασκαλίας. Δουλεύοντας ψυχή τε καί σώματι!! Το αποτέλεσμα είναι τόσο θετικό που.....στην Υπόκλιση του αντί για χειροκρότημα ,θα δει απέναντι του πρόσωπα ικανοποιημένα, ως επι το πλειστον, που τους πρόσφερε γνώση και κάτι που σίγουρα θα θυμούνται αφότου περάσουν την πόρτα για διάλειμμα! Η παραμικρή υπόνοια Τέχνης στην ψυχή του μαθητή έχει αντίκρυσμα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα!!!

6/12/2008: Ένα βράδυ…..αλλιώτικο!! Τέλος για ΚΕΙΝΟΝ κι αρχή για εθνική εξέγερση!

Μάνα: Θα βγεις απόψε;
Αλ. : Ναι, θα πάω στα Εξάρχεια στο σπίτι του Νίκου! Γιορτάζει και κάνει και θα μαζευτούμε!
Μάνα: Να προσέχεις! Να μην αργήσεις….
Αλ: Οκ. Φιλάκια!
είπε κι έφυγε από το σπίτι.
Και η συνέχεια ήταν απροσδόκητη για τη μαμά και το μπαμπά και μέσα σε ελάχιστα λεπτά και για όλο το ελληνικό έθνος!!!

Για αδικαιολόγητους κι αδιευκρίνιστους λόγους αστυνομικός τραβά όπλο και πυροβολεί εν ψυχρώ το παιδί! 15 χρόνια ζωής σταματούν έτσι απλά κι έτσι ξαφνικά! Το γεγονός κάνει το γύρω του λεκανοπεδίου και σε πολύ λίγα λεπτά η καρδιά της Αθήνας μετατρέπεται σε πεδίο μάχης μεταξύ ματ και μάζας νέων, ανάμεσα τους και μικρά παιδιά και ενήλικες και αντιεξουσιαστές! Τα επεισόδια διαρκούν περισσότερο της μιας νύχτας και το πότε θα σταματήσουν….είναι δύσκολο να καθοριστεί! Η είδηση δεν παίρνει αυτή τη μορφή εξάπλωσης μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά ταξιδεύει μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική! Μιλούν για “riots in Greece”. Τότε μόλις συνειδητοποιούμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται όλη η χώρα! Φαντάζει εμπόλεμη, σαν να γυρίσαμε ξαφνικά 3-4 δεκαετίες πίσω στην ελληνική ιστορία: αυτοκίνητα καμένα, αναποδογυρισμένα, καταστήματα λεηλατημένα, καμένα, σπασμένα, πορείες και κανονικές μάχες αστυνομικών και πολιτών (φοιτητών και μαθητών κυρίως), σκουπίδια κι αντικείμενα πεταμένα στους δρόμους, καπνοί και δακρυγόνα!! Το μέτρο χάνεται και η εκδήλωση διαμαρτυρίας τρέπεται από κάποιους σε βανδαλισμό, εξυπηρέτηση συμφερόντων και καταστροφές περιουσιών που με κόπο και ιδρώτα είχαν φτιαχτεί! Σε αυτούς αξίζει μια σκληρή συμπεριφορά και στάση!
Τα τηλεοπτικά κανάλια εκμεταλλεύονται το γεγονός και «τρίβουν τα χέρια τους» που θα έχουν θέμα προς συζήτησιν. Από το πρωί μέχρι το βράδυ αναλύσεις επί αναλύσεων ειδικών και μη.
Η «επανάσταση» αρχίζει και γίνεται όλο και πιο έντονη και το μέλλον της….άγνωστο. Η αντίδραση λογική, αν και είναι η απάντηση σε πολλά γεγονότα που έχουν γίνει κατά καιρούς και όχι σε αυτό συγκεκριμένα. Αυτό αποτέλεσε την αφορμή, την απαρχή! Η απώλεια μιας νέας και τρυφερής ζωής με τέτοιο αποτρόπαιο τρόπο είναι σαφώς καταδικαστέα!!! Διαδήλωση, Διαμαρτυρία, Απόδοση Ευθυνών, Καταδίκη!!!! Όχι λεηλασίες και τυμβωρύσμοι σε περιουσίες μεσοαστών, όχι ανάρμοστη, ζωώδη συμπεριφορά! Κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει με την παιδικότητα Εκείνου, με την τρυφερότητα της ηλικίας Του! Δεν είναι ένας τίμιος και ταιριαστός φόρος τιμής για κείνον!! Καλό ταξίδι σε Κείνον! Καλή τύχη στην Ελλάδα!!


Εις μνήμην του Αλέξη, εκείνου του εφήβου με τα όνειρα, την ελπίδα και τις προσδοκίες…..όπως άλλωστε και κάθε νέου!!! Καλό ταξίδι στην πλευρά των αγγέλων!!!

Η ιστορία του μικρού Tom

«Ήταν κάποτε ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Tom. Γεννήθηκε και μεγάλωνε πολύ πιο γρήγορα στο μυαλό παρά στην μορφή. Αυτό ίσως να ήταν και το άσχημο σημείο της υπόθεσης. ¨Όσο ήταν στο σχολείο φρόντιζε να ναι καλός μαθητής και να βάζει καλές βάσεις στη ζωή του για ένα πιο σταθερό μέλλον. Πάντα ήταν καλόβολος και σχεδόν όλοι τον αγαπούσαν. Με τη θετική σκέψη , την καλοσύνη και το χαμόγελο πάντα!! Απ’ όταν έγινε φοιτητής αποφάσισε να πάρει τη ζωή ακόμα πιο πολύ στα χέρια του! Δούλευε, έτρεχε κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Δεν επιβάρυνε τους γονείς του οικονομικά και ζούσε αυτόνομα. Το μέλλον του το είχε σχεδιάσει πολύ καλά. Οι κινήσεις και όλες του οι επιλογές σε όλους τους τομείς χαρακτηρίζονταν από προσοχή, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια. Έκανε ένα περίεργο συνδυασμό ρομαντισμού και ρεαλισμού στις σχέσεις του κρατώντας μια ισορροπία με τους ανθρώπους που είχε δίπλα του. Δυνατά συναισθήματα πάντα διακατείχαν τη ζωή του και την καθημερινότητα του προς όλους. Συναισθήματα, συναισθήματα...πολλά κι έντονα και μοναδικά!!! Τα είχε βάλει όλα σε μια σειρά και μια τάξη! Αγγελικά πλασμένα!! Επιτυχημένοι χειρισμοί σε δύσκολες καταστάσεις, τήρηση υποσχέσεων, συνέπεια, ειλικρίνεια κι οργάνωση σε όλα.

Από ένα σημείο της ζωής του κι ύστερα, ξαφνικά, όλα του γύρισαν μπούμερανκ. Οι επιλογές του φαίνονταν λαθεμένες, τα θεμέλια των σχέσεων του σείονταν με κίνδυνο να γκρεμιστούν όλα τα από πάνω οικοδομήματα…..Ψέμα, υποκρισία, προδοσία, πίκρα, απογοήτευση μπήκαν έτσι απλά στη ζωή του και τη διέλυσαν. Δεν ήξερε ποιον και τι να πιστέψει, τι να κάνει, γιατί η μοίρα του φύλαγε μια τέτοια άδικη συμπεριφορά!! Αναρωτιόταν γιατί επέλεξε αυτά, γιατί τα έδωσε όλα, γιατί πήρε αντί για ευχαριστώ… κατάθλιψη, γιατί δεν ήταν οι άλλοι αντάξιοι της αγάπης του, γιατί αδιαφορούσε για την ταχύτητα του αυτοκινήτου του και για το αν θα πεταχτεί κάτι από το στενό που μπορεί να του στερήσει ακόμα και τη ζωή!! Τίποτα δεν επαναφέρει την όρεξη του για αγώνα, προσπάθεια, εμπιστοσύνη! Κλείνεται μέσα του και μέσα στα ρούχα του και καλύπτει το κεφάλι του με την κουκούλα. Καλύτερα να μην φαίνεται τίποτα από κείνον. Να μην μείνει εκτεθειμένος στον αέρα, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα, στα όνειρα!! Είναι η ώρα του για πολύ πολύ αργά και περιορισμένα βήματα πια!»

Κάπου…………… σε είδα !!!

Είδα ένα νέο να μπaίνει στο μετρό! Ήταν βουρκωμένος. Η όψη του πολύ θλιμμένη ! Τι να είχε;;Τον απασχολούσε κάτι σίγουρα ! Το βλέμμα του είχε απόρριψη, στενοχώρια. Έμοιαζε να σκέπτεται 1000 πράγματα το δευτερόλεπτο και το μυαλό του να βγάζει σπίθες από τις στιβάδες σκέψεων. Σκέπτεται, σκέπτεται, αναθεωρεί, μετανιώνει -όχι δεν πρέπει να μετανιώνουμε για ό,τι κάναμε και είπαμε- αυτό είναι λάθος! Ο γέγονε, γέγονε!! Η ταχύτητα αυτών των σκέψεων του γίνεται πιο μεγάλη και τα δάκρυα είναι ένα βήμα πριν να ξεχειλίσουν από τα μάτια και κυλίσουν στο πρόσωπο του…. Γυρνά προς το παράθυρο για να κρυφτεί. Δυσκολεύεται, στριμώχνεται σαν να ‘ναι θέαμα σε ανοιχτό κοινό. Διατηρεί την ψυχραιμία του για να δώσει την εικόνα που «πρέπει»…… Έφτασε! Βγαίνει! Επιταχύνει προς την κατεύθυνση της εξόδου αφήνοντας το βάρος και το βραχνά του μυαλού και της καρδιάς του μέσα στο βαγόνι…….. Ήταν πολύ γνώριμη φυσιογνωμία! Μου θύμιζε κάποιον… Παρεμπιπτόντως, που ήσουν χθες στις 7.20 ;;;;;;