Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2008

Μάχη με "ΕΜΕΝΑ" στα..δύσκολα της ζωής !!!

Ο χρόνος σταματά, η καρδιά παγώνει, το αίμα δεν κυκλοφορεί πια, παραλύει ολόκληρο το σώμα σου. Νιώθεις κενός, άδειος. Και το τελευταίο κομμάτι της ψυχής σου σ' εγκαταλείπει!! Μένεις μόνος, δεν διακρίνεις κανένα στο χώρο, παρόλο που είναι γεμάτος από ανθρώπους. Κι όμως είσαι αβοήθητος!!! Θες να φωνάξεις "βοήθειααααα"!!! Το κάνεις, αλλά κανείς δεν ανταποκρίνεται. Γιατί; Έκανες κάτι λάθος; Δεν είχε δύναμη η φωνή σου; Όχι!! Απλώς το φώναξες από μέσα σου. Φοβάσαι πιο πολύ τον εαυτό σου! Προσπαθείς να του επιβληθείς, να νικήσεις εσύ κι όχι αυτός. Εσύ κι ο Εαυτός. ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ!! Ποιος θα νικήσει; Η αξιοπρέπεια ή ο φόβος, η καθώς-πρέπει έκφραση του προσώπου ή τα δάκρυα, η ηρεμία ή ο τρόμος, δήθεν άνετη κίνηση του σώματος ή παγωμένη και κοκαλωμένη φιγούρα; Εν τέλει, το "φαίνεσθαι" ή το "είναι" της προσωπικότητας σου; Μα φυσικά το δεύτερο σκέλος των διλημμάτων σου!! Έτσι αποφασίζεις να εξωτερικεύσεις την αδυναμία σου σ' αυτές τις "δύσκολες" ώρες της ζωής! Φοβάσαι την αντίδραση των γύρω; Ε,και; Ο διπλανός σου δεν έχει βρεθεί στην ίδια θέση με σένα; Ίσως εκείνος δεν είχε ποτέ το θάρρος που έχεις εσύ τώρα...που μουσκεύεις την μπλούζα σου με δάκρυα, γιατί πονάς!! Πονάει το σώμα, η ψυχή, το μέσα σου, εσύ κι αυτός που πριν μαλώνατε, γίνεστε ξανά Ένα. Και τώρα; ΈΝΑΣ άνθρωπος πονά!! Λυγίζει, ξεσπά χωρίς έλεγχο κι αυτοσυγκράτηση.............Ναι!!! Εσύ ήσουν αυτός. Εσύ τα έκανες όλα αυτά!! Νιώθεις ξαφνικά έναν ανάλαφρο αέρα να σκεπάζει την ψυχή σου. Σσσσσσσσς...ανακούφιση λέγεται. Άστο, πέρασε! Η "γκρίζα σφαίρα" που σε αναστάτωσε, σε πλήγωσε, σε έβαλε σε όλη αυτή τη διαδικασία, έφυγε. Αλήθεια, έφυγε! Μην κοιτάξεις πίσω! Έφυγε! Μην λυπηθείς για ό,τι σου άφησε ως παρακαταθήκη. Θα αποχρωματιστεί με τον καιρό...Είναι παρελθόν! Εσύ όμως έχεις παρόν κι αν όλα πάνε καλά....και μέλλον. Σήκω το κεφάλι κι άρχισε ξανά να περπατάς!! Θα συναντηθείτε πάλι με τη "σφαίρα" μια μέρα... Και τότε θα αρχίσεις ξανά τα ίδια! Τι νόμισες; Άνθρωπος είσαι, όχι μηχανή. Την επόμενη φορά όμως, θα είσαι προϊδεασμένος. Η καινούρια παρακαταθήκη που θα σου αναλογεί θα είναι ολοένα και μικρότερη. Κι έτσι θα συνεχίζει η ζωή σου, με ένα σχήμα κύκλου. Σαν το σχήμα της ζωής όλων. Θέλεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους; Το 'χεις! Τον τρόπο που βιώνεις τα γεγονότα στη ζωή σου. Εμπρός!! Δείξε μου.....τον τρόπο σου!! Δείξε μου....τις άμυνες σου!!!! Θα περιμένω..παρακάτω!


Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που "έφυγε" νωρίς και που αργά ή γρήγορα θα συναντήσω από κοντά και θα γνωρίσω. Καλό ταξίδι!!

2 σχόλια:

ariC είπε...

eda3i t n pw__sofa logia apla

ΙΩΑΝΝΗΣ είπε...

Η "απώλεια" αγαπημένου προσώπου ή φίλου είναι απίστευτα σκληρή γιατί είναι οριστική, αμετάκλητη .
Ομως δεν είναι ολοσχερής. Πάντα μένουν τα έργα και οι συνέπειές τους, τα λόγια και η μνήμη αυτού τού προσώπου.
Ο πόνος,υπάρχει πάντα, όμως με τον χρόνο γίνεται πιό οικοίος και γι αυτό πιό υποφερτός.