Από σκηνής.....μονόλογος...

Θέλω να φωνάξω!! Να φωνάξωωω! Δεν ξέρω τι. Να ξεσηκώσω το σπίτι, να πετάξω τα πράγματα κάτω, να χοροπηδήσω. Γιατί όμως γίνονται όλα αυτά κι έχω δάκρυα στα μάτια; Γιατί δεν ξέρω τι μου συμβαίνει; Δυο κόσμοι: της ζωντάνιας και της θλίψης την ίδια ώρα, στο ίδιο σώμα, στην ίδια καρδιά! Τι να κάνω; Πώς να με ηρεμήσω; Αν με έβλεπε κανείς θα με περνούσε για τρελό. Αδιαφορώ!! Δεν με αφορά ο περίγυρος αυτή τη γεμάτη ένταση στιγμή της ζωής μου. Τρέμουλο και δάκρυα…δεν με έχω ξαναδεί έτσι…Η ανάγκη για εκτόνωση καταλαγιάζει κι αρκούν τα δάκρυα που πληθαίνουν ολοένα στα μάτια μου….Κάθε σταγόνα είναι μια λέξη...κι άλλη λέξη κι άλλη κι άλλη…κατακλύζουν το πρόσωπο μου. Να μπορούσα να διαβάσω αυτές τις λέξεις. Μόνο έτσι θα καταλάβω τι μου γίνεται………

Είμαι πολύ κοινωνικός, με αγαπούν πολλοί!! Συνέχεια μου στέλνουν για να βγούμε για καφέ! Ποπο επαφές και στο hi5 και στο msn! Πότε θα τους δω όλους αυτούς; Πότε θα προλάβω;

Που είναι όλοι αυτοί; Δεν βλέπω κανένα δίπλα μου. Ίσως να μπορούσε να με βοηθήσει…Να διαβάσει τις λέξεις των δακρύων μου…Κι όμως ΜΟΝΟΣ….μόνος μου…Τα δάκρυα πέφτουν στο ξύλινο πάτωμα...το σημαδεύουν…Πως θα το καθαρίσω; Θα φέρω λίγο χαρτί από την κουζίνα. Μια στιγμή. Κάτι σχηματίζεται! Ο Μ Ξ Ι Α Α Ν ….Δεν καταλαβαίνω…α, να! Μ Ο Ν Α Ξ Ι Α ! Αυτό είναι λοιπόν; Αυτό με διαπερνά τώρα; Αφού έχω τόσους ανθρώπους….γύρω μου…ε ε ε ε ….ναι, έχω! Έχω;;; Μπορεί να έκανα και λάθος…Μέσα μου αρχίζω να νιώθω μόνος μου….κανένας για να μιλήσω...κανένας για να επικοινωνήσω. Τι θα κάνω; Τι έκανα; Τι έκανα και είμαι μόνος μου; Εγώ θα έκανα κάτι στραβά. Δεν μπορεί! Είναι κανείς εδώ; Είναι κάποιος εδώ; Μου κρατά κάποιος παρέα; Σας παρακαλώ. Δεν πίστευα ότι θα περνούσα κάτι τέτοιο…Μήπως δεν έχω κάτι ουσιαστικό με τους «φίλους» μου; Όλα είναι στο αέρα μάλλον. Η ουσία που είναι; Κάπου να στηριχτείς…να πεις ότι είναι ο.. ή η… δίπλα μου και δεν είμαι μόνος. Φοβάμαι ! Πως θα λυτρωθώ από το σφίξιμο που έχω στο στήθος μου; Έδωσα τα πάντα στις σχέσεις μου! Όλοι πήραν κάτι από μένα. Δεν τους έφτασε; Γιατί με άφησαν έτσι; Δεν μου ταιριάζει αυτή η θέση, αυτή η κατάσταση…Εγώ πάντως έδωσα πράγματα...σίγουρα…Πρέπει να μου το αναγνωρίσουν όλοι αυτό! Πράγματα; Μήπως έπρεπε κάτι πιο βαθύ; Αισθήματα έπρεπε μάλλον…Μα έδωσα κι από αυτά…Αγάπη, Χαρά και τόσα άλλα. Δεν ήταν αληθινά, ε; Δεν τα ένιωθα, υποκρίθηκα…Μου αξίζει αυτή η κατάσταση! Αυτή η αναταραχή του μέσα μου που γίνεται όλο και πιο πολύ έντονη… Πέφτω στο πάτωμα από τον πόνο….Δεν θα λυγίσω…θα συνεχίσω…έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου...Πονάω λίγο, όχι λίγο, πολύ, πολύ πολύ….πονάωωωωω….βοήθειαααα….

Θα βοηθήσω εγώ τον εαυτό μου! Πρέπει να το κάνω! Δεν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία; Θα φτάσω μέχρι το τηλέφωνο….εκεί είναι δίπλα στην πρίζα του πορτατίφ….ορίστε, φτάνω. Σηκώνω το ακουστικό. Κάποιος θα μπορεί να έρθει! Αλοίμονο, τόσοι άνθρωποι…Τι έπαθα; Γιατί δεν παίρνω κανένα αριθμό; Γιατί πάω στην πρίζα του πορτατίφ; Γιατί τη βγάζω; Γιατί βάζω το δάκτυλο μου μέσα στην πρίζα; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ γ ι’ α υ τ ο ! Λύτρωση….Δεν είμαι μόνος τώρα!! Καινούρια και μάλλον….αιώνια αρχή!