Η ιστορία του μικρού Tom

«Ήταν κάποτε ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Tom. Γεννήθηκε και μεγάλωνε πολύ πιο γρήγορα στο μυαλό παρά στην μορφή. Αυτό ίσως να ήταν και το άσχημο σημείο της υπόθεσης. ¨Όσο ήταν στο σχολείο φρόντιζε να ναι καλός μαθητής και να βάζει καλές βάσεις στη ζωή του για ένα πιο σταθερό μέλλον. Πάντα ήταν καλόβολος και σχεδόν όλοι τον αγαπούσαν. Με τη θετική σκέψη , την καλοσύνη και το χαμόγελο πάντα!! Απ’ όταν έγινε φοιτητής αποφάσισε να πάρει τη ζωή ακόμα πιο πολύ στα χέρια του! Δούλευε, έτρεχε κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Δεν επιβάρυνε τους γονείς του οικονομικά και ζούσε αυτόνομα. Το μέλλον του το είχε σχεδιάσει πολύ καλά. Οι κινήσεις και όλες του οι επιλογές σε όλους τους τομείς χαρακτηρίζονταν από προσοχή, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια. Έκανε ένα περίεργο συνδυασμό ρομαντισμού και ρεαλισμού στις σχέσεις του κρατώντας μια ισορροπία με τους ανθρώπους που είχε δίπλα του. Δυνατά συναισθήματα πάντα διακατείχαν τη ζωή του και την καθημερινότητα του προς όλους. Συναισθήματα, συναισθήματα...πολλά κι έντονα και μοναδικά!!! Τα είχε βάλει όλα σε μια σειρά και μια τάξη! Αγγελικά πλασμένα!! Επιτυχημένοι χειρισμοί σε δύσκολες καταστάσεις, τήρηση υποσχέσεων, συνέπεια, ειλικρίνεια κι οργάνωση σε όλα.

Από ένα σημείο της ζωής του κι ύστερα, ξαφνικά, όλα του γύρισαν μπούμερανκ. Οι επιλογές του φαίνονταν λαθεμένες, τα θεμέλια των σχέσεων του σείονταν με κίνδυνο να γκρεμιστούν όλα τα από πάνω οικοδομήματα…..Ψέμα, υποκρισία, προδοσία, πίκρα, απογοήτευση μπήκαν έτσι απλά στη ζωή του και τη διέλυσαν. Δεν ήξερε ποιον και τι να πιστέψει, τι να κάνει, γιατί η μοίρα του φύλαγε μια τέτοια άδικη συμπεριφορά!! Αναρωτιόταν γιατί επέλεξε αυτά, γιατί τα έδωσε όλα, γιατί πήρε αντί για ευχαριστώ… κατάθλιψη, γιατί δεν ήταν οι άλλοι αντάξιοι της αγάπης του, γιατί αδιαφορούσε για την ταχύτητα του αυτοκινήτου του και για το αν θα πεταχτεί κάτι από το στενό που μπορεί να του στερήσει ακόμα και τη ζωή!! Τίποτα δεν επαναφέρει την όρεξη του για αγώνα, προσπάθεια, εμπιστοσύνη! Κλείνεται μέσα του και μέσα στα ρούχα του και καλύπτει το κεφάλι του με την κουκούλα. Καλύτερα να μην φαίνεται τίποτα από κείνον. Να μην μείνει εκτεθειμένος στον αέρα, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα, στα όνειρα!! Είναι η ώρα του για πολύ πολύ αργά και περιορισμένα βήματα πια!»