Art to Art

2011-10-23T14:25:00.000-07:00

Τοσίτσα- Πατήσια 22.40, ένα πάζλ συναισθημάτων

22.40 κι ο κύριος Χ περιμένει το τρόλεϊ στην στάση της Τοσίτσα. Γνωστό καχύποπτο βλέμμα κι ανεπτυγμένη περιφερειακή όραση για να έχει πλήρη έλεγχο του τι γίνεται γύρω του και ποιος τον πλησιάζει. Λίγα λεπτά αργότερα αρχίζει να παρατηρεί τους ανθρώπους, τους μορφασμούς, τα νεύματα των τοξικομανών δίπλα του. Όλα γίνονται τόσο φυσικά, άνετα και ξεκάθαρα για τα μάτια του παρατηρητή: Ο ένας πουλά, ο άλλος αγοράζει. Ο ένας κυνηγά ή τσακώνεται με τον άλλο για λόγο που ούτε κι ο ίδιος μπορεί να συνειδητοποιήσει στην κατάσταση που βρίσκεται. Άλλος σταματά με το αμάξι του επί της 28ης Οκτωβρίου, κατεβαίνει, έρχεται προς τη στάση και χάνεται στο πλήθος των τοξικομανών. 3 λεπτά αργότερα εμφανίζεται ξανά, μπαίνει στο αμάξι του και φεύγει. Ένας αφρικανικής καταγωγής γνέφει με το κεφάλι σε έναν «περαστικό», ακουμπούν τα χέρια τους στιγμιαία και συνεχίζουν τις πορείες τους. Ένας ποδηλάτης έρχεται καταπάνω στον κύριο Χ. Εκείνος κάνει στην άκρη τρομαγμένος κι ο ποδηλάτης αφού πάρει αυτό που θέλει….. φεύγει προς άλλη κατεύθυνση. Μια γυναίκα καθισμένη στο πεζούλι, πίσω από το περίπτερο, υπό επήρεια, παραμιλάει, φωνάζει, αγκομαχά, κλαίει ανά διαστήματα. Μια φιγούρα με βάθος ενός ολόκληρου κόσμου μέσα της: πονάει;; καταλαβαίνει τι της συμβαίνει και τι κάνει στον εαυτό της και γι’ αυτό κλαίει;; θυμάται κάποιο δικό της πρόσωπο, του οποίου επαναλαμβάνει το όνομα και αυτό της φέρνει δάκρυα στα μάτια;; κάτι από όλα αυτά ή τίποτα;; Ο κύριος Χ νιώθει σαν παρακολουθεί δρώμενο πεζοδρομίου και σιγά σιγά προχωρά προς τους «νορμάλ» που περιμένουν μαζί του στη στάση και έχουν μαζευτεί όλοι κοντά ο ένας με τον άλλο, νιώθοντας έτσι την ασφάλεια της ομάδας-μάζας. Ένα περιπολικό εμφανίζεται μπροστά τους σαν να κάνει πασαρέλα και απλώς τους προσπερνά. Ο κύριος Χ έχει αντιληφθεί τόσα πράγματα να γίνονται πλάι του κι όλοι οι άλλοι στέκονται αδιάφοροι. Ένα χαμόγελο αρχίζει να σχηματίζεται στο πρόσωπο του για τη μαγεία της παρατήρησης, αλλά το πνίγει, όταν σκέφτεται και το περιεχόμενο αυτών που παρατήρησε…… Πικρά, έντονα, δύσκολα, ωμά, επαναλαμβανόμενα!! Έρχεται το τρόλεϊ. Δεν ξέρει αν θέλει να μπει ή όχι. Μπαίνει κρατώντας σταυρωτά με τα χέρια του τις τσέπες του σακακιού του. Διανύοντας μόλις λίγα μέτρα το τρόλεϊ, ξεκινά μέσα στο πλήθος αφρικανών, πακιστανών, συρίων κι άλλων εθνικοτήτων μια «ελληνική» φωνή που τα βάζει με έναν από αυτούς: «Άμα δεν σας αρέσει εδώ, να πάτε στη χώρα σας! Από μας ζείτε». «Η ευρωπαϊκή ένωση πληρώνει για τα άσυλα προσφύγων, όχι εσείς, κυρία!» απάντησε ο αλλοδαπός. «Η χώρα δεν ανήκει σε μας. Μόνο ο εαυτός μας μάς ανήκει!» είπε ξεσπαθώνοντας μια «ελληνική» κυρία στην πρώτη. Ο κύριος Χ παρακολουθεί το πλυντήριο απόψεων που εξελίσσεται μπροστά του, περιμένοντας να δει που θα καταλήξει. Προβληματισμένος, σκεπτικός: «Μήπως η ελπίδα για ζωή είναι ανάμεσα μας;; όλα τα βλέπουμε μαύρα κι ονειρευόμαστε κάτι ειδυλλιακό, εξιδανικευμένο που βρίσκεται κάπου μακριά. Αυτό μας τροφοδοτεί τις ελπίδες για ζωή και για προσπάθεια. Η ιδέα ότι θα αποδράσουμε και θα πάμε εκεί. Μα το «εκεί» είναι εδώ! Μέσα σε αυτόν τον τόπο και το περιβάλλον θα ζήσουμε, θα ελπίσουμε, θα ξαναγεννηθούμε, θα ξαναονειρευτούμε….. Η αισιοδοξία είναι μασκαρεμένη δίπλα μας και περιμένει να τη βρούμε και της πετάξουμε τη μάσκα κάτω……!!!»
23.16: Ο κύριος Χ κατεβαίνει στη στάση του.

without you.....

2010-12-29T18:22:00.000-08:00

Νιώθω ηλίθιος που κάθομαι και περιμένω ένα και μόνο μέιλ σου!! Μάλλον εθίστηκα γρήγορα κι απότομα στην ύπαρξή σου, στη μυρωδιά σου! Θα κάτσω κανα 2ωρο ακόμα μήπως αλλάξεις γνώμη, μήπως δεν έχεις τι να γράψεις, μήπως το σκέφτεσαι…….ίσως δεν σου άφησα πολύ χρόνο και σε πίεσα και πήρες λάθος απόφαση! Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι αυτό! Πιέστηκες,ε;;; Συγγνώμη! Να, έχεις χρόνο….σκέψου το!

Έχει παέι 4! Το σκέφτεσαι ακόμα;;;
Σ’ έχει πάρει ο ύπνος! Δεν μου απαντάς ούτε στο μήνυμα στο κινητό! Τι περιμένω τότε;;; Κοιμάσαι. Αδιαφορείς! Κι εγώ……δικαιολογώ ακόμα τους λόγους σου…..κατηγορώντας εμένα…..Γιατί;;;
Σε παρακαλώ, στείλε μου! Έστω κι αύριο! Νοιάξου με! Σκέψου με, έστω……έστω κι αύριο…..Σ’ αγαπάω!
Έφυγες,ε;;; Μάλλον! Δεν υπάρχει γυρισμός κι εγώ απλώς παραληρώ,ε;;; Επίτρεψε μου να κρατήσω το κερί με…τη φλόγα μας αναμμένο…..για απόψε μόνο, για συντροφιά μόνο! Για απόψε μόνο, το υπόσχομαι……
Αντίο! Καλόν ύπνο!.............................................

Σκοπός γράφων…..

2009-11-03T05:28:00.000-08:00

Στης σκοπιάς μου το μαράζι,
είδα κάποια που σου μοιάζει.
Έλα δω που σου φωνάζω,
Δεν μ’ ακούς, πόσο τρομάζω.

Θα ‘θελα να ζήσω πάλι απ’ την αρχή
Θα ‘θελα να νιώσω την κάθε στιγμή,
Να σε πιάσω, να σ’ αγγίξω, δυνατά να σε φιλήσω
Να σε σφίξω, να σ’ αγγίξω, τ’ άρωμά σου να μυρίσω.

Στου βραδιού μου το εξπρές,
σ’ αναζήτησα και χτές, τι να κάνω;
Έλα πάλι, σ’ αγαπάω
Όλη νύχτα τραγουδάω, σ’ αγαπάω.

Θα ‘μενα ν’ ακούσω τη δική σου τη φωνή
Θα ‘μενα να γίνω η δική σου η ζωή.
Να σε πιάσω, να σ’ αγγίξω, στο κορμί μου να σε κρύψω
Κι αν πονέσω, να σ’ αφήσω κι έτσι να ξαναδακρύσω.

Στης νυχτιάς μου το χαλάζι,
Είδα κάποια που σου μοιάζει.

¨Έλα μόνο αν το θες…..

- - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -

Γι’ άλλη μια νύχτα, τη σκοπιά μου καρτερώ,
για να ‘σαι εκεί και να σε ξαναδώ.
Θα με κυκλώσει πάλι το ημίφως
Σαν οπτασία θα ‘ρθεις μήπως;
Έλα και γίνε συντροφιά
Στη μοναξιά παρηγοριά.

Πες στην καρδιά μου εσύ το σύνθημα
Κι ευθύς θα ‘κουσεις παρασύνθημα
Ν’ αναγνωρίσω πως υπάρχεις
Μες στη ζωή μου θέλω νά μπεις.

Παρουσιάσου κι ετοιμάσου για ό,τι έχεις υποσχεθεί,
Παρουσιάσου και για φαντάσου να ‘μαι ό,τι έχεις ονειρευτεί.

2009-03-14T02:15:00.001-07:00

Ο Ηθοποιός της διδασκαλίας !!

Σπεύδοντας να βγάλει κάποιος αμέσως ένα συμπέρασμα, διαβάζει και καταλαβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: ο δάσκαλος για τους ηθοποιούς! Το νόημα εδώ όμως είναι εντελώς αντίθετο από αυτό! Κάθε είδους διδασκαλία.....κρύβει στοιχεία δραματικά, θεατρικά!! Το "ιδανικό" μάθημα δεν γίνεται με τους συνήθεις όρους. Όταν ο δάσκαλος δει με άλλο μάτι αυτό που κάνει, τότε καταλήγει στην εξής σύμβαση !!!
Ο δάσκαλος είναι ο Ηθοποιός σε ένα από τα πιο δύσκολα είδη του θεάτρου, αυτό του μονολόγου! Με την κάθε φράση του πρέπει να κεντρίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή και συγχρόνως να μεταδίδει ξεκάθαρες τις ιδέες και τις θεωρήσεις που οφείλει στο Κοινό- μαθητές! Το "Κοινό" όμως είναι όπως πάντα απαιτητικό, δύσκολο κι εκφράζει με τον τρόπο του κάθε φορά τις αμφιβολίες του. Ο "Ηθοποιός" οφείλει να αντέξει πάνω στη Σκηνή - έδρα και να δείξει ότι δεν πτοείται Με επιμονή, σθένος κι υπομονή συνεχίζει το Έργο - μάθημα του ως το τέλος μοχθώντας όλο και πιο πολύ!! Η χρήση των κατάλληλων κινήσεων του σώματος και των χεριών ,καθώς και η συνεχής αλλαγή του ηχοχρώματος και του επιτονισμού στις φράσεις είναι τα δυο πιο ισχυρά όπλα για να κατακτήσει το εκάστοτε Κοινό του! Ο δάσκαλος-ηθοποιός παρασέρνει τους μαθητές-κοινό σε αυτή την ψευδαίσθηση που έχει κτίσει και τα αποτελέσματα μπορούν να 'ναι.....κάθε είδους: απογοητευτικά/ εκπληκτικά/αδιάφορα κτλ....όπως και σε κάθε παράσταση!! Ο καθείς από το κοινό έχει τη δική του άποψη για αυτό που παρακολούθησε κι έτσι κρίνει αν αξίζει ή όχι! Ο Ηθοποιός- δάσκαλος είναι κουρασμένος μετά από την παράσταση-μάθημα του, αν και μόνο αν ήταν αληθινός! Αν έδωσε την ψυχή του! Αν ένιωθε ό,τι έλεγε και δεν "υποκρινόταν"!!
Έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ένας δάσκαλος τη δουλειά του! Μόνο έτσι προάγει το μάθημα και το επίπεδο της διδασκαλίας. Δουλεύοντας ψυχή τε καί σώματι!! Το αποτέλεσμα είναι τόσο θετικό που.....στην Υπόκλιση του αντί για χειροκρότημα ,θα δει απέναντι του πρόσωπα ικανοποιημένα, ως επι το πλειστον, που τους πρόσφερε γνώση και κάτι που σίγουρα θα θυμούνται αφότου περάσουν την πόρτα για διάλειμμα! Η παραμικρή υπόνοια Τέχνης στην ψυχή του μαθητή έχει αντίκρυσμα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα!!!

2008-12-08T13:45:00.000-08:00

6/12/2008: Ένα βράδυ…..αλλιώτικο!! Τέλος για ΚΕΙΝΟΝ κι αρχή για εθνική εξέγερση!

Μάνα: Θα βγεις απόψε;
Αλ. : Ναι, θα πάω στα Εξάρχεια στο σπίτι του Νίκου! Γιορτάζει και κάνει και θα μαζευτούμε!
Μάνα: Να προσέχεις! Να μην αργήσεις….
Αλ: Οκ. Φιλάκια!
είπε κι έφυγε από το σπίτι.
Και η συνέχεια ήταν απροσδόκητη για τη μαμά και το μπαμπά και μέσα σε ελάχιστα λεπτά και για όλο το ελληνικό έθνος!!!

Για αδικαιολόγητους κι αδιευκρίνιστους λόγους αστυνομικός τραβά όπλο και πυροβολεί εν ψυχρώ το παιδί! 15 χρόνια ζωής σταματούν έτσι απλά κι έτσι ξαφνικά! Το γεγονός κάνει το γύρω του λεκανοπεδίου και σε πολύ λίγα λεπτά η καρδιά της Αθήνας μετατρέπεται σε πεδίο μάχης μεταξύ ματ και μάζας νέων, ανάμεσα τους και μικρά παιδιά και ενήλικες και αντιεξουσιαστές! Τα επεισόδια διαρκούν περισσότερο της μιας νύχτας και το πότε θα σταματήσουν….είναι δύσκολο να καθοριστεί! Η είδηση δεν παίρνει αυτή τη μορφή εξάπλωσης μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά ταξιδεύει μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική! Μιλούν για “riots in Greece”. Τότε μόλις συνειδητοποιούμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται όλη η χώρα! Φαντάζει εμπόλεμη, σαν να γυρίσαμε ξαφνικά 3-4 δεκαετίες πίσω στην ελληνική ιστορία: αυτοκίνητα καμένα, αναποδογυρισμένα, καταστήματα λεηλατημένα, καμένα, σπασμένα, πορείες και κανονικές μάχες αστυνομικών και πολιτών (φοιτητών και μαθητών κυρίως), σκουπίδια κι αντικείμενα πεταμένα στους δρόμους, καπνοί και δακρυγόνα!! Το μέτρο χάνεται και η εκδήλωση διαμαρτυρίας τρέπεται από κάποιους σε βανδαλισμό, εξυπηρέτηση συμφερόντων και καταστροφές περιουσιών που με κόπο και ιδρώτα είχαν φτιαχτεί! Σε αυτούς αξίζει μια σκληρή συμπεριφορά και στάση!
Τα τηλεοπτικά κανάλια εκμεταλλεύονται το γεγονός και «τρίβουν τα χέρια τους» που θα έχουν θέμα προς συζήτησιν. Από το πρωί μέχρι το βράδυ αναλύσεις επί αναλύσεων ειδικών και μη.
Η «επανάσταση» αρχίζει και γίνεται όλο και πιο έντονη και το μέλλον της….άγνωστο. Η αντίδραση λογική, αν και είναι η απάντηση σε πολλά γεγονότα που έχουν γίνει κατά καιρούς και όχι σε αυτό συγκεκριμένα. Αυτό αποτέλεσε την αφορμή, την απαρχή! Η απώλεια μιας νέας και τρυφερής ζωής με τέτοιο αποτρόπαιο τρόπο είναι σαφώς καταδικαστέα!!! Διαδήλωση, Διαμαρτυρία, Απόδοση Ευθυνών, Καταδίκη!!!! Όχι λεηλασίες και τυμβωρύσμοι σε περιουσίες μεσοαστών, όχι ανάρμοστη, ζωώδη συμπεριφορά! Κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει με την παιδικότητα Εκείνου, με την τρυφερότητα της ηλικίας Του! Δεν είναι ένας τίμιος και ταιριαστός φόρος τιμής για κείνον!! Καλό ταξίδι σε Κείνον! Καλή τύχη στην Ελλάδα!!

Εις μνήμην του Αλέξη, εκείνου του εφήβου με τα όνειρα, την ελπίδα και τις προσδοκίες…..όπως άλλωστε και κάθε νέου!!! Καλό ταξίδι στην πλευρά των αγγέλων!!!

2008-12-01T03:07:00.000-08:00

Η ιστορία του μικρού Tom

«Ήταν κάποτε ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Tom. Γεννήθηκε και μεγάλωνε πολύ πιο γρήγορα στο μυαλό παρά στην μορφή. Αυτό ίσως να ήταν και το άσχημο σημείο της υπόθεσης. ¨Όσο ήταν στο σχολείο φρόντιζε να ναι καλός μαθητής και να βάζει καλές βάσεις στη ζωή του για ένα πιο σταθερό μέλλον. Πάντα ήταν καλόβολος και σχεδόν όλοι τον αγαπούσαν. Με τη θετική σκέψη , την καλοσύνη και το χαμόγελο πάντα!! Απ’ όταν έγινε φοιτητής αποφάσισε να πάρει τη ζωή ακόμα πιο πολύ στα χέρια του! Δούλευε, έτρεχε κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Δεν επιβάρυνε τους γονείς του οικονομικά και ζούσε αυτόνομα. Το μέλλον του το είχε σχεδιάσει πολύ καλά. Οι κινήσεις και όλες του οι επιλογές σε όλους τους τομείς χαρακτηρίζονταν από προσοχή, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια. Έκανε ένα περίεργο συνδυασμό ρομαντισμού και ρεαλισμού στις σχέσεις του κρατώντας μια ισορροπία με τους ανθρώπους που είχε δίπλα του. Δυνατά συναισθήματα πάντα διακατείχαν τη ζωή του και την καθημερινότητα του προς όλους. Συναισθήματα, συναισθήματα...πολλά κι έντονα και μοναδικά!!! Τα είχε βάλει όλα σε μια σειρά και μια τάξη! Αγγελικά πλασμένα!! Επιτυχημένοι χειρισμοί σε δύσκολες καταστάσεις, τήρηση υποσχέσεων, συνέπεια, ειλικρίνεια κι οργάνωση σε όλα.

Από ένα σημείο της ζωής του κι ύστερα, ξαφνικά, όλα του γύρισαν μπούμερανκ. Οι επιλογές του φαίνονταν λαθεμένες, τα θεμέλια των σχέσεων του σείονταν με κίνδυνο να γκρεμιστούν όλα τα από πάνω οικοδομήματα…..Ψέμα, υποκρισία, προδοσία, πίκρα, απογοήτευση μπήκαν έτσι απλά στη ζωή του και τη διέλυσαν. Δεν ήξερε ποιον και τι να πιστέψει, τι να κάνει, γιατί η μοίρα του φύλαγε μια τέτοια άδικη συμπεριφορά!! Αναρωτιόταν γιατί επέλεξε αυτά, γιατί τα έδωσε όλα, γιατί πήρε αντί για ευχαριστώ… κατάθλιψη, γιατί δεν ήταν οι άλλοι αντάξιοι της αγάπης του, γιατί αδιαφορούσε για την ταχύτητα του αυτοκινήτου του και για το αν θα πεταχτεί κάτι από το στενό που μπορεί να του στερήσει ακόμα και τη ζωή!! Τίποτα δεν επαναφέρει την όρεξη του για αγώνα, προσπάθεια, εμπιστοσύνη! Κλείνεται μέσα του και μέσα στα ρούχα του και καλύπτει το κεφάλι του με την κουκούλα. Καλύτερα να μην φαίνεται τίποτα από κείνον. Να μην μείνει εκτεθειμένος στον αέρα, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα, στα όνειρα!! Είναι η ώρα του για πολύ πολύ αργά και περιορισμένα βήματα πια!»

2008-11-26T07:15:00.001-08:00

Κάπου…………… σε είδα !!!

Είδα ένα νέο να μπaίνει στο μετρό! Ήταν βουρκωμένος. Η όψη του πολύ θλιμμένη ! Τι να είχε;;Τον απασχολούσε κάτι σίγουρα ! Το βλέμμα του είχε απόρριψη, στενοχώρια. Έμοιαζε να σκέπτεται 1000 πράγματα το δευτερόλεπτο και το μυαλό του να βγάζει σπίθες από τις στιβάδες σκέψεων. Σκέπτεται, σκέπτεται, αναθεωρεί, μετανιώνει -όχι δεν πρέπει να μετανιώνουμε για ό,τι κάναμε και είπαμε- αυτό είναι λάθος! Ο γέγονε, γέγονε!! Η ταχύτητα αυτών των σκέψεων του γίνεται πιο μεγάλη και τα δάκρυα είναι ένα βήμα πριν να ξεχειλίσουν από τα μάτια και κυλίσουν στο πρόσωπο του…. Γυρνά προς το παράθυρο για να κρυφτεί. Δυσκολεύεται, στριμώχνεται σαν να ‘ναι θέαμα σε ανοιχτό κοινό. Διατηρεί την ψυχραιμία του για να δώσει την εικόνα που «πρέπει»…… Έφτασε! Βγαίνει! Επιταχύνει προς την κατεύθυνση της εξόδου αφήνοντας το βάρος και το βραχνά του μυαλού και της καρδιάς του μέσα στο βαγόνι…….. Ήταν πολύ γνώριμη φυσιογνωμία! Μου θύμιζε κάποιον… Παρεμπιπτόντως, που ήσουν χθες στις 7.20 ;;;;;;

2008-06-29T15:13:00.000-07:00

Ημέρες Πτώσης!!

Κάτι δεν πάει καλά!! Η άσχημη σκέψη κάνει και πάλι την εμφάνισή της. Η έκφραση του προσώπου μαραζώνει και το κορμί όταν πέσει κάτω, δεν έχει δύναμη ούτε όμως και κίνητρο να σηκωθεί ξανά! Η κούραση κυριεύει τα μάτια, το σώμα, μα κυρίως την ψυχή. Ένας χρόνος γεμάτος έντονες καταστάσεις (είτε καλές είτε κακές)..όσο να ‘ναι σε κουράζει.

Το φιλικό περιβάλλον απόμακρο και δυσνόητο ξαφνικά. Οι δίαυλοι επικοινωνίας με τον άλλο χωλαίνουν…και οι συγκρούσεις γίνονται αναπόφευκτες!

Το οικογενειακό περιβάλλον..τι να κάνει κι αυτό; Ζητά μια χείρα βοηθείας!

Το φοιτητικό περιβάλλον μέσα στην τρέλα, την απαίτηση και την υποχρέωση και το άγχος!

Το ερωτικό περιβάλλον είναι το μόνο πολύ κοντινό στην καρδιά και την ψυχή, αλλά μακριά, πολύ μακριά, χιλιόμετρα δηλαδή! Είναι η σανίδα σωτηρίας, στην οποία δεν μπορείς να εναποθέσεις και πολύ βάρος, γιατί ..πόσο θα αντέξει κι αυτή…;

Το περιβάλλον σε παίρνει μια ζεστή (κυριολεκτικά) αγκαλιά και σε φέρνει στα όρια της θερμοπληξίας.

Και η εύκολη λύση κάνει την πρεμιέρα της τώρα! Παραίτηση, Άρνηση, Κακοκεφιά, Αδιαθεσία, Δυσφορία, Λιποθυμία, Εκούσια Απομόνωση!

Ούτε συζητήσεις ούτε αναλύσεις για τα ίδια θέματα ούτε διάθεση υποχώρησης του εγωισμού. Ήρθε η ώρα που οι μηχανισμοί αναζήτησης δικαιολογιών δουλεύουν ακατάπαυστα και με υπερωρίες απλήρωτες!! Η επιθυμία Ουρλιαχτού γίνεται επίμονη!!

Κάποια συνταγή για αυτό το φαινόμενο;; ΥΠΟΜΟΝΗ ! Φτάνει;;

Φτάνει… μέχρι τη μέρα αποχώρησης από τα εγκόσμια (όπως ο καθένας το εννοεί). Τη μέρα της γαλήνης και της σταδιακής ανασυγκρότησης!

2008-06-08T06:27:00.000-07:00

ΝΙΚΟΣ ΣΕΡΓΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ- ηθοποιός

Το συνταρακτικό γεγονός που πάγωσε τις εκφράσεις μας πριν 4 μέρες...... η δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου. Ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, έγκλημα πάθους, κάποια ιστορία περί ναρκωτικών;;..Μα τι σημασία έχει;;

Σημασία έχει το τι οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο σε αυτή την κατάσταση, στην παραμέληση του εαυτού του, την κατάθλιψη, την ταπεινότητα, την αυστηρή εσωστρέφεια......

Άλλοι τον συμπαθούσαν, άλλοι αδιαφορούσαν, άλλοι αναγνώριζαν το ταλέντο του, άλλοι όχι! ΟΛΟΙ όμως, λύγισαν στην είδηση αυτού του άδικου και βασανιστικού θανάτου του.

Ένας άνπρωπος που, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε συνέντευξη του, ήταν εσωστρεφής λόγω όλων των χρόνων της παιδικής του ηλικίας στη Δράμα. Χρόνια δύσκολα, με εν μέρει αδιαφορία από κάποιους, με αυστηρή στάση απέναντί του από κάποιους άλλους, με όνειρα που άρχισαν να πραγματοποιούνται όταν έκανε την επανάσταση του κι έφυγε από το σπίτι του, με προβλήματα υγείας συγγενικών του προσώπων και τόοοσα άλλα που δεν μάθαμε ούτε πιθανόν να μάθουμε ποτέ!

«Φοβάμαι τη μοναξιά, τη φυλακή και το θάνατο!» Με τη σειρά που τα είπε, με την ίδια σειρά τα έπαθε! Τι χειρότερο!!!

Μια διέξοδος στα προβλήματα είναι η καταφυγή στην τέχνη. Το έκανε! Όταν τα προβλήματα συνεχίζουν.... ψάχνεις κι άλλη λύση, όπως τα ναρκωτικά. Το έκανε! Όταν τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα, έρχεται κι η κατάθλιψη, η άστατη και απερίσκεπτη ζωή που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει στην (αυτο)καταστροφή. Και τι μένει;; Μια υστεροφημία που δεν του αξίζει σε καμία των περιπτώσεων!!!! Σχόλια και ανακρίβειες και κακοήθιες απο κάποιους που εν τέλει σπιλώνουν την προσωπικότητα του, την προσωπική του ζωή που ήταν δικαιωμά του να είναι όπως ήταν.....και τόσα άλλα που στεναχωρούν όλους εκείνους που τον αγάπησαν και αναλογίστηκαν έστω και για λίγο όλα αυτά που συνέθεσαν το άσχημο παζλ της ζωής του...

Ίσως ακούγεται ως εύκολη λύση....αλλά όταν η κοινωνία σταματήσει να έχει τόσα ταμπού και καθώς-πρεπισμούς, ίσως αποφύγουμε τέτοια περιστατικά....και ο νοών νοοίτο!!!!

ΝΙΚΟ, καλό ταξίδι!!!! Θα σε θυμόμαστε με τις καλύτερες των εντυπώσεων και με την πίκρα για τον άδικο χαμό σου!

Eρωτας είναι θαρρώ...

2008-04-23T14:30:00.000-07:00

Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες…..

(Κική Δημουλά-πληθυντικός αριθμός)

Ένα συναίσθημα που το έχουμε νιώσει όλοι μας λίγο πολύ στη ζωή μας… Άλλοι μια φορά, άλλοι παραπάνω, άλλοι όχι ακόμα…

Ένας δυνατός χτύπος στην καρδιά πολύ διαφορετικός από τους άλλους που μας κρατούν στη ζωή. Ένα σκίρτημα πολύ ουσιαστικόν και διαφορετικό από τα άλλα συναισθήματα που έχουμε νιώσει για τους ανθρώπους γύρω μας.

Ένα συναίσθημα που δεν γνωρίζει γένος, φύλο, ηλικία αλλά ξέρει μόνο να υπάρχει και να εμφανίζεται απροειδοποίητα στη ζωή μας. Έρχεται και τα αναστατώνει όλα!! Αποσυντονίζει τη σκέψη μας, την πορεία μας, τα σχέδια μας……

Και τότε νιώθουμε ανυπεράσπιστοι, ότι τίποτα δεν μας προστατεύει, δεν μας καλύπτει από ενδεχόμενα κακά, αφού είμαστε γυμνοί πλέον, χωρίς κανένα εφόδιο με τον άνθρωπό μας!! Άλλωστε όταν υπάρχει έρωτας, υπάρχει και αγάπη, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια (συνήθως) και όλα αυτά δεν χωρούν εμπόδια, ψέματα και κάθε είδους προστασία μεταξύ των συγκεκριμένων ανθρώπων που ενώνονται με ΕΡΩΤΑ! Αυτή είναι η ουσία της ζωής: να βιώσεις τον έρωτα με όλη την ψυχή σου, με όλη την καρδιά σου, με το κάθε μέλος του σώματός σου…. Εκεί θα βρεις την πραγματική αλήθεια, την πλήρωση των συναισθημάτων σου, θα ζεις σ’ ένα γαλαξία που θα περιβάλλεται από μια τεράστια γκάμα χρωμάτων!! Τότε θα καταλάβεις και θα αναθεωρήσεις πολλά, που ως τότε τα έβλεπες με άλλη ματιά. Θα δεις τον εαυτό σου να κάνει και να σκέφτεται πράγματα που δεν θα φανταζόσουν ποτέ! Να χάνει τον εγωισμό του, τον αυτοσεβασμό του , την αξιοπρέπεια του…..

Είναι όμως επικίνδυνο αυτό! Ε, και ;;; Το μόνο που μπορείς να πάθεις είναι ξαφνικά να καταρρεύσουν όλα και ως ανυπεράσπιστος ….να πληγωθείς!! Να προσγειωθείς ανώμαλα στο έδαφος, να κλάψεις, να φωνάξεις, να νιώσεις τελικά μόνος! Μην σε τρομάζει! Έφτασες στην κορυφή ,ολοκληρώθηκες, πέθανες και ξαναγεννιέσαι από την αρχή!

Να το ζήσΕις!

Να το ωΡαιοποιήσεις!!

Να το επιδιΩξεις!

Να το Τολμήσεις!

Να το Απολαύσεις!

Να το αγαπήΣεις!

Πές το δυνατά: «Είμαι ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ μαζί σου!!!!!!»

Aπο-χωρισμός

2008-02-25T16:51:00.000-08:00

«Γέμισα χαρά, ευτυχία, αυτοπεποίθηση, όρεξη για ζωή!!! Και το πιο βαρετό και το πιο ανιαρό πράγμα στη ζωή μου το έκανα με άλλη φόρα και δύναμη. Όλα τόσο όμορφα, δυνατά, έντονα κι ίσως κι υπερβολικά…τόσο που δεν τα αντέξαμε….τόσο που πριν φτάσουν στην ακμή πήραν το δρόμο της παρακμής, της κατηφόρας. Τι να βάλω ως εμπόδιο για να σταματήσει αυτό;; Θα προλάβω;; Η στιγμή του τέλους είναι τόσο ακαριαία και ανεπαίσθητη που…δεν πρόλαβα!

Και τώρα;; Αυτό ήταν;; Αρνούμαι να το συνειδητοποιήσω!! Πόνος στο στομάχι, σφίξιμο στο στήθος, άφθονα δάκρυα…ναι! Τώρα μάλλον έχω αρχίσει να το καταλαβαίνω. Βυθισμένος στον καναπέ μου περνούν στιγμές, λέξεις, εικόνες καρέ καρέ σαν ταινία, σαν flash back, σαν στοιχείο ανάληψης σε μυθιστόρημα….παγωμένη έκφραση.

Τώρα ό,τι και να κάνεις, φίλε, δεν αλλάζει κάτι. Ο εγωισμός είναι τόσο έντονος που δεν θα σε αφήσει να κάνεις βήμα. Γνωστές σκέψεις: Είπα ό,τι ήταν να πω. Δεν θα τρέξω κι από πίσω…Ως πότε θα σκέφτομαι έτσι;; Δράσε, προσπάθησε!! Άντε να το κάνω! Κι η άλλη πλευρά;; Αν δεν θέλει πεισματικά;; Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω…όσο μπορώ! Όσο η αξιοπρέπεια, η ηλικία και οι εμπειρίες μου μού επιτρέπουν. Μέχρι εκεί. Αν δεν γίνεται, το αφήνεις, αφήνεις τον πόνο να εισχωρήσει για τα καλά μέσα σου. Αφήνεις τη μελαγχολία και τη θλίψη να σε κυριεύσουν, να σε κάνουν άκεφο, πεσμένο. Είναι παράνοια! Είναι μαζοχισμός! Μπα….αυτο-λύτρωση λέγεται! Φτάνεις τα όρια σου κι επειδή κάνεις να τα ξεπεράσεις, ξεσπάς. Και αναπροσδιορίζεσαι, αλλάζεις στάση στη σκέψη αυτή και την βλέπεις σαν αποχρωματισμένη ελπίδα, πληγή –βαθιά, άσβηστη- της καρδιάς που αποτελεί άλλο ένα εφόδιο για τη ζωή σου. Τώρα θα πορεύομαι με αυτό για πάντα;; Ναι! Θα γίνει πλέον εμπειρία και μνήμη είτε καλή είτε κακή- δεν έχει σημασία. Θα σε βοηθήσει για το μέλλον. Θα σου αφήσει ένα χαμόγελο επειδή αφιέρωσες χρόνο για να τη ζήσεις…αυτή την εμπειρία…Αγάπα και τον άνθρωπο που έφυγε και εσένα και βάδισε μπροστά. Ε;; Έτοιμος;; Πάμε! Ένα, δυο, τρία ……βήματα.! Ορίστε πήρες μπρος!! Πας κατευθείαν σε κάτι άλλο….γλυκό, διαφορετικό, μοναδικό...όπως και το προηγούμενο! Θα τελειώσει κι αυτό και ξανά και ξανά»……That’s the circle of life! Keep going!!!

Από σκηνής.....μονόλογος...

2008-02-05T15:10:00.000-08:00

Θέλω να φωνάξω!! Να φωνάξωωω! Δεν ξέρω τι. Να ξεσηκώσω το σπίτι, να πετάξω τα πράγματα κάτω, να χοροπηδήσω. Γιατί όμως γίνονται όλα αυτά κι έχω δάκρυα στα μάτια; Γιατί δεν ξέρω τι μου συμβαίνει; Δυο κόσμοι: της ζωντάνιας και της θλίψης την ίδια ώρα, στο ίδιο σώμα, στην ίδια καρδιά! Τι να κάνω; Πώς να με ηρεμήσω; Αν με έβλεπε κανείς θα με περνούσε για τρελό. Αδιαφορώ!! Δεν με αφορά ο περίγυρος αυτή τη γεμάτη ένταση στιγμή της ζωής μου. Τρέμουλο και δάκρυα…δεν με έχω ξαναδεί έτσι…Η ανάγκη για εκτόνωση καταλαγιάζει κι αρκούν τα δάκρυα που πληθαίνουν ολοένα στα μάτια μου….Κάθε σταγόνα είναι μια λέξη...κι άλλη λέξη κι άλλη κι άλλη…κατακλύζουν το πρόσωπο μου. Να μπορούσα να διαβάσω αυτές τις λέξεις. Μόνο έτσι θα καταλάβω τι μου γίνεται………

Είμαι πολύ κοινωνικός, με αγαπούν πολλοί!! Συνέχεια μου στέλνουν για να βγούμε για καφέ! Ποπο επαφές και στο hi5 και στο msn! Πότε θα τους δω όλους αυτούς; Πότε θα προλάβω;

Που είναι όλοι αυτοί; Δεν βλέπω κανένα δίπλα μου. Ίσως να μπορούσε να με βοηθήσει…Να διαβάσει τις λέξεις των δακρύων μου…Κι όμως ΜΟΝΟΣ….μόνος μου…Τα δάκρυα πέφτουν στο ξύλινο πάτωμα...το σημαδεύουν…Πως θα το καθαρίσω; Θα φέρω λίγο χαρτί από την κουζίνα. Μια στιγμή. Κάτι σχηματίζεται! Ο Μ Ξ Ι Α Α Ν ….Δεν καταλαβαίνω…α, να! Μ Ο Ν Α Ξ Ι Α ! Αυτό είναι λοιπόν; Αυτό με διαπερνά τώρα; Αφού έχω τόσους ανθρώπους….γύρω μου…ε ε ε ε ….ναι, έχω! Έχω;;; Μπορεί να έκανα και λάθος…Μέσα μου αρχίζω να νιώθω μόνος μου….κανένας για να μιλήσω...κανένας για να επικοινωνήσω. Τι θα κάνω; Τι έκανα; Τι έκανα και είμαι μόνος μου; Εγώ θα έκανα κάτι στραβά. Δεν μπορεί! Είναι κανείς εδώ; Είναι κάποιος εδώ; Μου κρατά κάποιος παρέα; Σας παρακαλώ. Δεν πίστευα ότι θα περνούσα κάτι τέτοιο…Μήπως δεν έχω κάτι ουσιαστικό με τους «φίλους» μου; Όλα είναι στο αέρα μάλλον. Η ουσία που είναι; Κάπου να στηριχτείς…να πεις ότι είναι ο.. ή η… δίπλα μου και δεν είμαι μόνος. Φοβάμαι ! Πως θα λυτρωθώ από το σφίξιμο που έχω στο στήθος μου; Έδωσα τα πάντα στις σχέσεις μου! Όλοι πήραν κάτι από μένα. Δεν τους έφτασε; Γιατί με άφησαν έτσι; Δεν μου ταιριάζει αυτή η θέση, αυτή η κατάσταση…Εγώ πάντως έδωσα πράγματα...σίγουρα…Πρέπει να μου το αναγνωρίσουν όλοι αυτό! Πράγματα; Μήπως έπρεπε κάτι πιο βαθύ; Αισθήματα έπρεπε μάλλον…Μα έδωσα κι από αυτά…Αγάπη, Χαρά και τόσα άλλα. Δεν ήταν αληθινά, ε; Δεν τα ένιωθα, υποκρίθηκα…Μου αξίζει αυτή η κατάσταση! Αυτή η αναταραχή του μέσα μου που γίνεται όλο και πιο πολύ έντονη… Πέφτω στο πάτωμα από τον πόνο….Δεν θα λυγίσω…θα συνεχίσω…έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου...Πονάω λίγο, όχι λίγο, πολύ, πολύ πολύ….πονάωωωωω….βοήθειαααα….

Θα βοηθήσω εγώ τον εαυτό μου! Πρέπει να το κάνω! Δεν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία; Θα φτάσω μέχρι το τηλέφωνο….εκεί είναι δίπλα στην πρίζα του πορτατίφ….ορίστε, φτάνω. Σηκώνω το ακουστικό. Κάποιος θα μπορεί να έρθει! Αλοίμονο, τόσοι άνθρωποι…Τι έπαθα; Γιατί δεν παίρνω κανένα αριθμό; Γιατί πάω στην πρίζα του πορτατίφ; Γιατί τη βγάζω; Γιατί βάζω το δάκτυλο μου μέσα στην πρίζα; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ γ ι’ α υ τ ο ! Λύτρωση….Δεν είμαι μόνος τώρα!! Καινούρια και μάλλον….αιώνια αρχή!

Eξεταστική 2008

2008-02-03T17:19:00.000-08:00

Μα έλεος!! Τι θα σκεφτούμε προκειμένου να μην διαβάσουμε για ένα μάθημα στην εξεταστική. Ό,τι μαλακία μας κατέβει, θα την κάνουμε. Ξαφνικά θα θυμηθούμε δουλειές που αποφεύγουμε μήνες να κάνουμε και όλως τυχαίως θα θελήσουμε να τις φέρουμε εις πέρας κατά τη διάρκεια της εξεταστικής:

Να καθαρίσουμε το σπίτι, να μιλήσουμε στο msn σε επαφή που ούτε καν ξέρουμε πότε την κάναμε add, να τακτοποιήσουμε έγγραφα, να πλύνουμε τα πιάτα, να κατεβάσουμε ένα άλμπουμ που ψάχναμε πολύ καιρό, να βοηθήσουμε τη μαμά να γυαλίσει τα ασημικά, να πάρουμε για το κωλόσκυλο κονσέρβα, να βάλουμε σε τάξη τα dvds και….. «ιδού η ταινία που έβλεπα όταν ήμουν γ γυμνασίου με τη γκόμενα μου, τη Μαρία. Πόσο καιρό έχω να τη δω. Ας τη βάλω»…να στείλουμε μήνυμα στον κολλητό: «Βαγγέλη, δεν βγαίνει η ύλη! Γαμώ τα θέματα έχει πάλι η Στεφανίδου. Θα τα κουτσομπολέψουμε αύριο στον καφέ μετά το μάθημα! Σε ποια αίθουσα γράφουμε;» ...να γράψουμε το καινούριο μας post στο blog –καλή ώρα-, να αλλάξουμε λίγο τη διαρρύθμιση του δωματίου: «Την ήθελε την ανανέωση!! Πέρασε τόσος καιρός από τον προηγούμενο μήνα που το ξαναλλάξαμε με την παρέα!», να σαβουρώσουμε ό,τι υπάρχει στην κουζίνα: «Θα πάρω κιλά με αυτή την εξεταστική!» , να στρώσουμε τον κώλο μας και να ξαγρυπνήσουμε μπας και μάθουμε τίποτα στα γρήγορα και τελευταία στιγμή, να βάλουμε τις σημειώσεις στο φάκελο ξανά (για να είναι έτοιμες για Σεπτέμβρη), να πάρουμε τα απαραίτητα και…πάμε…!: «Μακάρι ο μπροστινός να έχει διαβάσει! Τι κούραση κι αυτή. Έλιωσα γι’ αυτό το μάθημα. Θα στενοχωρηθώ αν χρωστάω κι αυτό…αν με κόψει ο μαλάκας ο Κορρές!»

Κι όπως λέει και ο γνωστός κύριος της tv: «Ο κλασικός, ο μαλάκας, ο Έλληνας, ο φοιτητής!!»

Καλή εξεταστική να έχουμε!!! Καλά αποτελέσματα!! Και γενικά….καλά κρασιά!!

Μάχη με "ΕΜΕΝΑ" στα..δύσκολα της ζωής !!!

2008-01-17T11:58:00.000-08:00

Ο χρόνος σταματά, η καρδιά παγώνει, το αίμα δεν κυκλοφορεί πια, παραλύει ολόκληρο το σώμα σου. Νιώθεις κενός, άδειος. Και το τελευταίο κομμάτι της ψυχής σου σ' εγκαταλείπει!! Μένεις μόνος, δεν διακρίνεις κανένα στο χώρο, παρόλο που είναι γεμάτος από ανθρώπους. Κι όμως είσαι αβοήθητος!!! Θες να φωνάξεις "βοήθειααααα"!!! Το κάνεις, αλλά κανείς δεν ανταποκρίνεται. Γιατί; Έκανες κάτι λάθος; Δεν είχε δύναμη η φωνή σου; Όχι!! Απλώς το φώναξες από μέσα σου. Φοβάσαι πιο πολύ τον εαυτό σου! Προσπαθείς να του επιβληθείς, να νικήσεις εσύ κι όχι αυτός. Εσύ κι ο Εαυτός. ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ!! Ποιος θα νικήσει; Η αξιοπρέπεια ή ο φόβος, η καθώς-πρέπει έκφραση του προσώπου ή τα δάκρυα, η ηρεμία ή ο τρόμος, δήθεν άνετη κίνηση του σώματος ή παγωμένη και κοκαλωμένη φιγούρα; Εν τέλει, το "φαίνεσθαι" ή το "είναι" της προσωπικότητας σου; Μα φυσικά το δεύτερο σκέλος των διλημμάτων σου!! Έτσι αποφασίζεις να εξωτερικεύσεις την αδυναμία σου σ' αυτές τις "δύσκολες" ώρες της ζωής! Φοβάσαι την αντίδραση των γύρω; Ε,και; Ο διπλανός σου δεν έχει βρεθεί στην ίδια θέση με σένα; Ίσως εκείνος δεν είχε ποτέ το θάρρος που έχεις εσύ τώρα...που μουσκεύεις την μπλούζα σου με δάκρυα, γιατί πονάς!! Πονάει το σώμα, η ψυχή, το μέσα σου, εσύ κι αυτός που πριν μαλώνατε, γίνεστε ξανά Ένα. Και τώρα; ΈΝΑΣ άνθρωπος πονά!! Λυγίζει, ξεσπά χωρίς έλεγχο κι αυτοσυγκράτηση.............Ναι!!! Εσύ ήσουν αυτός. Εσύ τα έκανες όλα αυτά!! Νιώθεις ξαφνικά έναν ανάλαφρο αέρα να σκεπάζει την ψυχή σου. Σσσσσσσσς...ανακούφιση λέγεται. Άστο, πέρασε! Η "γκρίζα σφαίρα" που σε αναστάτωσε, σε πλήγωσε, σε έβαλε σε όλη αυτή τη διαδικασία, έφυγε. Αλήθεια, έφυγε! Μην κοιτάξεις πίσω! Έφυγε! Μην λυπηθείς για ό,τι σου άφησε ως παρακαταθήκη. Θα αποχρωματιστεί με τον καιρό...Είναι παρελθόν! Εσύ όμως έχεις παρόν κι αν όλα πάνε καλά....και μέλλον. Σήκω το κεφάλι κι άρχισε ξανά να περπατάς!! Θα συναντηθείτε πάλι με τη "σφαίρα" μια μέρα... Και τότε θα αρχίσεις ξανά τα ίδια! Τι νόμισες; Άνθρωπος είσαι, όχι μηχανή. Την επόμενη φορά όμως, θα είσαι προϊδεασμένος. Η καινούρια παρακαταθήκη που θα σου αναλογεί θα είναι ολοένα και μικρότερη. Κι έτσι θα συνεχίζει η ζωή σου, με ένα σχήμα κύκλου. Σαν το σχήμα της ζωής όλων. Θέλεις κάτι διαφορετικό από τους άλλους; Το 'χεις! Τον τρόπο που βιώνεις τα γεγονότα στη ζωή σου. Εμπρός!! Δείξε μου.....τον τρόπο σου!! Δείξε μου....τις άμυνες σου!!!! Θα περιμένω..παρακάτω!

Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που "έφυγε" νωρίς και που αργά ή γρήγορα θα συναντήσω από κοντά και θα γνωρίσω. Καλό ταξίδι!!

Θέμα: Πώς περάσατε στις διακοπές των Χριστουγέννων;

2008-01-08T15:06:00.000-08:00

21-12: Έρχεται μια πολύ καλή μου φίλη για να μείνει λίγο στην Αθήνα. Την φιλοξενώ στο σπίτι μου κι είμαι τόσο πολύ χαρούμενος που θα περάσουμε 3 μέρες μαζί. (καλός οιωνός διακοπών)

22-12: Το βράδυ μετά την παράσταση, στην οποία παίζω τον τελευταίο μήνα, αρχίζει μια ενόχληση σε ομάδα φλεβών του σώματος. (δεν δίνω σημασία)
23-12: Η φίλη μου φεύγει για την ιδιαίτερη πατρίδα της, προκειμένου να περάσει Χριστούγεννα με τους δικούς της. (η ενόχληση γίνεται έντονος πόνος)
24/25-12: Ενώ συνεχίζω το πρόγραμμά μου κάνοντας τα ιδιαίτερά μου, περνώ ώρες και λεπτά με συνεχώς αυξανόμενους πόνους.
26-12: Πάω στο νοσοκομείο για να εξετάσει ο γιατρός την πληγούσα περιοχή. Ατάκα-σοκ: "Καλό θα ήταν να έκανες την επέμβαση που αρμόζει!"(3 εμφράγματα καθότι την παρασκευή πρέπει πάλι να πετάω και να είμαι σε θέση να παίξω στην παράσταση) Τον καταφέρνω αντί εγχείρισης να μου δώσει φαρμακευτική αγωγή.
27/28-12: Είμαι καθηλωμένος στο κρεβάτι δεν κουνιέμαι από τους πόνους και κάνω ό,τι μπορώ για να βελτιωθεί η κατάσταση μου!!
28-12 βράδυ: Πάω στο θέατρο έχοντας πάρει τα χάπια μου (κυριολεκτικά και μεταφορικά) κι έχοντας βάλει τις αλοιφές που αναισθητοποιούν την περιοχή. Έβγαλα την παράσταση (δεν ξέρω πώς) και ευτυχώς το κοινό δεν κατάλαβε τίποτα.
29-12: Μια από τα ίδια, μόνο που το γλυκό συμπληρώνεται με κερασάκι, μια μίνι-αιμορραγία την οποία ξεπερνώ και συνεχίζω την παράσταση.
30/31-12: Η κατάσταση είναι σε ύφεση.
30-12: Το αμάξι μου μένει οριστικά από μπαταρία (και μου κόβει τα πόδια, αφού μου είναι απολύτως απαραίτητο)
31-12 μεσημέρι: Στο ιδιαίτερο που έχω εκείνη τη μέρα, επέρχεται ένας έντονος διαπληκτισμός μεταξύ της μαθήτριας κι εμού.
01/04-01: Αφού σηκώθηκα (κι αναστήθηκα ) από το κρεβάτι του πόνου, άρχισα να βγαίνω με όσους περισσότερους προλάβαινα, καθώς ήταν η τελευταία τους βδομάδα στην Αθήνα. Όλοι έφευγαν για το μέρος που σπουδάζουν.
05-01 απόγευμα: Πριν την παράσταση, αποφάσισα να δανειστώ το αυτοκίνητο του αδερφού μου για κάποιες μετακινήσεις που έπρεπε να κάνω το ίδιο βράδυ. Καθώς έφτασα στο σταθμό του Φαλήρου, ξεκίνησα το γνωστό περπάτημα για το σπίτι του. Στο δρόμο με ακολουθούσε ένας (ευγενικός και γεμάτος αγάπη) νεαρός ο οποίος άρχισε να με κυνηγά για να μου πάρει ό,τι έχω πάνω μου. Παραπάτησα, έπεσα, με πρόλαβε, με ακινητοποίησε και τότε εμφανίστηκαν άλλοι δυο (εξίσου ευγενικοί και πολυαγαπημένοι) νεαροί, ο ένας από τους οποίους με μαχαίρι. Αφού μου πήραν όλη την τσάντα μου με όλα τα (τόσο ανούσια κι άχρηστα) έγγραφα, μου έχωσαν μια κλωτσιά (με πολλή αγάπη και στοργή) αλλά και μερικές ξανάστροφες κι έφυγαν. Σειρά είχε η κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα, η βόλτα με τους αστυνομικούς στην περιοχή και η επιστροφή στο σπίτι του αδερφού μου.
05-01 βράδυ: Έφτασα στο θέατρο 20 λεπτά πριν από την παράσταση κι ενώ ο κόσμος έμπαινε...Οι συνεργάτες και συνάδελφοι μέσα στον πανικό, καθώς δεν με έβρισκαν στο κινητό μου...Τους έκανα μια πολύ σύντομη περίληψη και πήγα να ετοιμαστώ. Η παράσταση για ακόμα μια φορά είχε τέλειο αποτέλεσμα (δόξα τω θεώ να λέμε..).

Στην ερώτηση: Πώς πέρασες τα Χριστούγεννα;
Η απάντηση: α ξ έ χ α σ τ α ! ! !

Το "σ'αγαπώ"

2008-01-05T01:38:00.000-08:00

Ένα φραστικό σύνολο που λέγεται τόσο συχνά από συνήθεια κι όταν φτάσει η ώρα να ειπωθεί στα σοβαρά και με βάθος καρδιάς, σιγάται. Έχουν τέτοια ενότητα αυτές οι δυο λέξεις που τις περισσότερες φορές τις θεωρούμε ως ΕΝΑ, σαν κι αυτό που δηλώνει....μια ενότητα, ένα δεσμό με έναν άλλο άνθρωπο, μια έκφραση ψυχής που γίνεται ολοένα και πιο δυνατή με την επανάληψη....σ'αγαπώ...σ'αγαπώ... σ'αγαπώ. Μια τόσο σημαντική "λέξη" στην οποία άλλοι έχουν επενδύσει λεπτά, ώρες, μέρες, στιγμές, κομμάτια εαυτού. Κάποια στιγμή αυτό το ίδιο σύμπλεγμα λέξεων κορυφώνεται, παρακμάζει, εκφυλίζεται, αφού δεν στηρίζεται και δεν υποστηρίζεται από πάθος, αγάπη , ειλικρίνεια...αφού δεν νοείται με πλήρη συναίσθηση αυτού που λες...Καταντά μια συνήθεια, ρουτίνα, βαρεμάρα..γιατί;; Ας σταματήσει η σχέση που στηρίζεται πάνω σε αυτό!! Ας μείνει μια ωραία ανάμνηση της πραγματικής βίωσης του "σ'αγαπώ"....και τότε θα 'ναι ένα "σ'αγαπώ" συναισθηματικό, μια γλυκιά θύμηση κι όχι μίσος, απέχθεια, αποστροφή!!
Σε άλλα περιβάλλοντα, έχει συνδεθεί άρρηκτα πλέον με υποκρισία, οπότε και δεν αρθρώνεται από φόβο μήπως παρεξηγηθεί...Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι σε φιλίες. Φοβόμαστε να πούμε "σ'αγαπώ",γιατί είναι ίσως φράση που αρμόζει μόνο σε ερωτικές σχέσεις.Μα και η φιλία δεν είναι μια ερωτική σχέση; Φίλος είναι ο άνθρωπος που μοιράζεσαι τόσα πολλά, ίσως και μια ζωή.Ένα πρόσωπο που αγαπάς πολύ, είτε είναι άντρας είτε είναι γυναίκα. Η αγάπη δεν έχει όρια και διακρίσεις σε φύλα: ΑΓΑΠΩ το φίλο μου ή τη φίλη μου, χωρίς να προϋποθέτει αυτό και σεξουαλική επαφή, όπως σπεύδουν όλοι να σκεφτούν μόλις ξεστομίσεις: "Αγαπώ πολύ το Νίκο" ή αναλόγως "Αγαπώ πολύ την Κατερίνα".!! Η "ΑΓΑΠΗ" έχει πάρει από τους ανθρώπους μια πολύ συγκεκριμένη διάσταση, ενώ είναι μια έννοια που μπορεί να χωρέσει μέσα της πολλά! Ας εκφράσουμε όλα αυτά που νιώθουμε λέγοντας στο φίλο, τη φίλη, τον/την σύντροφο, τον κάθε άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας και σημαίνει πολλά για μας ένα απλό και συνάμα περίπλοκο σε νοήματα "Σ'αγαπω"!!!! Σ'αγαπώ με πάθος, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και της καρδιάς μου.....σ'αγαπώωωωωω......

Πρέπει να φοβόμαστε τις νέες μόδες;

2007-12-25T10:04:00.002-08:00

Πριν από βδομάδες βρέθηκα σκόπιμα με ένα παιδί που πάει α λυκείου. Είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω προκειμένου να ενημερώνομαι για τα "τρέχοντα" σε αυτές τις ηλικίες... (μην ξεχνάμε ότι αν και είμαι νέος οφείλω να διατηρώ μια γέφυρα επικοινωνίας κι ένα διάλογο με τα νέα παιδιά,γιατί μαθαίνω και προσαρμόζομαι μέσω εκείνων σε νέες πραγματικότητες). Ρώτησα και πήρα ιδιαιτέρως σοβαρές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Αρχικά, επειδή είναι ένα παιδί με ιδιαίτερη κόμμωση, του ζήτησα να μου ξεκαθαρίσει το θέμα της μόδας περί emo. Σύμφωνα με εκείνον, οι emo είναι άτομα με διακριτά χαρακτηριστικά. Πιο συγκεκριμένα, διακατέχονται από τάσεις αυτοκτονίας, έχουν κατάθλιψη, γενικώς αντιμετωπίζουν τον κόσμο σαν να 'ναι μαύρος και συχνά παρουσιάζονται με ομοφυλοφιλικές συνήθειες (μακιγιάζ κτλ). "Η Αθήνα και όχι μόνο, είναι γεμάτη τέτοιους τύπους!! Όλοι emo είναι;"ρώτησα τον νεαρό. Τότε μου εξήγησε ότι είναι διαφορετικοί οι emo από τα "poseria". Οι τελευταίοι είναι παιδιά που υιοθετούν όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των emo, όπως το ντύσιμο με τα στενά παντελόνια και τα περίεργα κουρεμένα μαλλιά. Τα παιδιά αυτά δεν διαθέτουν και κυρίως δεν έχουν υιοθετήσει τις βαθύτερες ιδεολογίες των emo. Όσο για την ψυχαγωγία αυτών....συνηθισμένος τόπος συγκέντρωσης είναι τα σκαλάκια στο Σύνταγμα. Εκεί αρέσκονται στο να κάθονται και να συζητούν για διάφορα, ακόμα κι αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Κάνοντας μια αναδρομή μερικά χρόνια πριν, ανακαλύπτω πως η μόδα της εποχής είχε να κάνει με μακριά μαλλιά, flyers με κονκάρδες και ξύλο η μια παρέα με την άλλη για λόγους "καταπάτησης εδαφών".Πιο πίσω ακόμα, είχαμε να κάνουμε με punk και ανάλογες τάσεις (περίεργη κόμμωση και χρώμα μαλλιών, ιδιαίτερο ντύσιμο κτλ).
Κατά πόσο διαφέρουν οι παλαιότερες μόδες από τις σύγχρονες; Ερχόμενοι από τη δεκαετία του '70-'80 στο 2007, διαπιστώνω πως τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν ανεξέλεγκτη τροπή.Ο κεντρικός άξονας έκφρασης της εκάστοτε τάσης είναι λίγο πολύ ο ίδιος, ιδιαίτερα ρούχα στενά ή φαρδιά, περίεργα μαλλιά είτε βαμμένα είτε όχι, σκουλαρίκια σε διάφορα σημεία και μερικές φορές και μακιγιάζ. Εξετάζοντας τα πράγματα σε πιο εσωτερικό επίπεδο, οι ιδεολογίες των παλιών ήταν πιο ξεκάθαρες και εξωτερικευμένες. Όσο φτάνουμε στο σήμερα, τα πράγματα περιπλέκονται, γίνονται πιο εσωτερικά και η έξαρση εκδήλωσης της κάθε άποψης γίνεται πιο αυτοκαταστροφική και μη ελεγχόμενη. Οι κινήσεις των σύγχρονων τάσεων διαφεύγουν την προσοχή μας, ακριβώς γιατί βρίσκονται σε υποβόσκουσα, λανθάνουσα κατάσταση. Αποτέλεσμα αυτού είναι το γεγονός ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από που θα εμφανιστεί το πρόβλημα και σε τι βαθμό. Το να γινόμαστε υπερπροστατευτικοί ή πιεστικοί δεν ωφελεί! Ο μόνος τρόπος για να είμαστε κοντά σε αυτά τα παιδιά είναι η ήρεμη κι όχι επιθετική συζήτηση και η προβολή από μέρους μας υγιών προτύπων και μέσων εκτόνωσης. Το παιδί του 2007 θέλει κατανόηση, αγάπη, επικοινωνία κι όχι αδιαφορία και συνεχή κατάκριση! Μας θέλουν "αναβαθμισμένους" κι όχι πεπαλαιωμένους σε ιδέες και σκέψεις. Δίπλα στα Παιδιά! Όχι άλλοι θάνατοι ή απόπειρες από "μόδα" ή από μ ο ν α ξ ι ά...!!!

Art to Art

2007-12-25T02:30:00.000-08:00

Αιτία δημιουργίας:

Θεωρούμαι ένας από τους χιλιάδες bloggers, που έφτιαξαν ένα blog, για να πουν "διάφορα"....Κι όμως δεν είναι ακριβώς έτσι....είναι ένας τόπος-τρόπος επικοινωνίας και κυρίως έκφρασης συναισθημάτων,σκέψεων, εμπειριών...δηλαδή όλων αυτών που οι περισσότεροι από μας κρατάμε μέσα μας και για κάποιο λόγο δεν εξωτερικεύουμε...Όλα αυτά λοιπόν,νιώθω την ανάγκη να τα παρουσιάσω μέσω του πιο ισχυρού λόγου, του έγγραφου.!!!!!!